Mostrando entradas con la etiqueta Reflexiones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Reflexiones. Mostrar todas las entradas

2/11/10

L'homme est condamné à être libre - Sartre



Jean-Paul Sartre (Paris,1905 - 1980)
Texte en Français y Español


Français

L'existentialisme est un humanisme (1945)

Dostoïevski avait écrit : " Si Dieu n'existait pas, tout serait permis ". C'est là le point de départ de l'existentialisme. En effet, tout est permis si Dieu n'existe pas, et par conséquent l'homme est délaissé, parce qu'il ne trouve ni en lui, ni hors de lui une possibilité de s'accrocher. Il ne trouve d'abord pas d'excuses. Si, en effet, l'existence précède l'essence, on ne pourra jamais expliquer par référence à une nature humaine donnée et figée ; autrement dit, il n'y a pas de déterminisme, l'homme est libre, l'homme est liberté. Si, d'autre part, Dieu n'existe pas, nous ne trouvons pas en face de nous des valeurs ou des ordres qui légitimeront notre conduite. Ainsi, nous n'avons ni derrière nous, ni devant nous, dans le domaine lumineux des valeurs, des justifications ou des excuses. Nous sommes seuls, sans excuses. C'est ce que j'exprimerai en disant que l'homme est condamné à être libre. Condamné, parce qu'il ne s'est pas créé lui-même, et par ailleurs cependant libre, parce qu'une fois jeté dans le monde il est responsable de tout ce qu'il fait. L'existentialiste ne croit pas à la puissance de la passion. Il ne pensera jamais qu'une belle passion est un torrent dévastateur qui conduit fatalement l'homme à certains actes, et qui, par conséquent, est une excuse. Il pense que l'homme est responsable de sa passion. L'existentialiste ne pensera pas non plus que l'homme peut trouver un secours dans un signe donné, sur terre, qui l'orientera ; car il pense que l'homme déchiffre lui- même le signe comme il lui plaît. Il pense donc que l'homme, sans aucun appui et sans aucun secours, est condamné à chaque instant à inventer l'homme.

Autres textes de Sartre ici.

Español

El existencialismo es un humanismo (1945)

Dostoievsky escribe: "Si Dios no existiera, todo estaría permitido." Éste es el punto de partida del existencialismo. En efecto, todo está permitido si Dios no existe y en consecuencia el hombre está abandonado, porque no encuentra ni en sí ni en fuera de sí una posobilidad de aferrarse. No encuentra ante todo excusas. Si en efecto la existencia precede a la esencia, no se podrá jamás explicar por referencia a una naturaleza humana dad y fija; dicho de otro modo, no hay determinismo, el hombre es libertad. Si, por otra parte, Dios no existe, no encontramos frente a nosotros valores u órdenes que legitimen nuestra conducta. Así, no tenemos ni detrás ni delante de nosotros en el dominio luminoso de los valores, justificaciones o excusas. Estamos solos, sin excusas. Es lo que expresaré diciendo que el hombre está condenado a ser libre. Condenado, porque no se ha creado a sí mismo, y sin embargo, por otro lado, libre, porque una vez arrojado al mundo es responsable de todo lo que hace. El existencialista no cree en el poder de la pasión. No pensará nunca que una bella pasión es un torrente devastador que conduce fatalmente al hombre a ciertos actos y que por consecuencia es una excusa; piensa que el hombre es responsable de su pasión. El existencialista tampoco pensará que el hombre puede encontrar socorro en un signo dado sobre la tierra que la oriente; porque piensa que el hombre descifra por sí mismo el signo como lo prefiere. Piensa, pues, que el hombre, sin ningún apoyo ni socorro, está condenado a cada instante a inventar al hombre.

Más textos de Sartre en este enlace.

17/10/10

Demian - Hermann Hesse


Hermann Hesse ( Allemagne, 1877 - Suisse, 1962)
Demian (1919)
Texte en Français y Español

Français

Pour un homme conscient, il n'était aucun, aucun autre devoir de se chercher soi-même, de s'affirmer soi-même, de trouver en tâtonnant son propre chemin, quel qu'il fût. Cette révélation qui était le fruit de ma rupture avec Pistorius m'ébranla fortement. souvent, je m'étais plu à jouer avec les images de l'avenir.
Souvent j'avais rêvé de rôles qui devaient m'être assignés, comme poète peut-être, ou comme prophète ou comme peintre. Tout cela en vain ! Pas plus qu'un autre, je n'étais ici-bas pour composer des poèmes ou pour prêcher, ou pour peindre. Tout cela était accessoire. La vraie mission de chaque homme était celle-ci : parvenir à soi-même.
Qu'il finisse poète ou fou, prophète ou malfaiteur, ce n'étais pas son affaire ; oui, c'était en fin de compte dérisoire ; l'important, c'était de trouver sa propre destinée, non une destinée quelconque, et de la vivre entièrement. Tout le reste était demi-mesure, échappatoire, fuite dans le prototype de la masse et peur de son propre moi. L'idée nouvelle, terrible et sacrée, se présenta à mon esprit, tant de fois pressentie, peut-être souvent exprimée déjà, mais vécue seulement en ce moment même. J'étais un essai de la nature, un essai dans l'incertain, qui, peut-être, aboutirait à quelque chose de nouveau, peut-être à rien ; laisser se réaliser cet essai de sein de l'Inconscient, sentir en moi sa volonté, la faire entièrement mienne, c'était là ma seule, mon unique mission.
J'avais déjà goûté à fond la solitude. Mais maintenant je la pressentais encore plus profonde, et je la pressentais inévitable.

Plus de textes de Hermann Hesse ici


Español

Para el hombre despierto no había más que un deber: buscarse a sí mismo, afirmarse en sí mismo y tantear, hacia adelante siempre, su propio camino, sin cuidarse del fin al que pueda conducirle. Este descubrimiento me conmovió hondamente, y tal fue para mí el fruto de todo suceso.
Muchas veces había jugado con imágenes del futuro y había ensoñado los destinos que me estaban reservados, como poeta quizá o quizá como profeta, como pintor o como quién sabe qué. Y todo esto era equivocado. Ya no existía para hacer versos, para predicar o para pintar. Ni yo ni ningún otro hombre existíamos para eso. Todo ello era secundario. El verdadero oficio de cada uno era tan solo llegar a sí mismo.
Luego podía terminar en poeta o en loco, en profeta o en criminal. Eso no era cosa suya, y además, en último término, carecía de todo alcance. Su misión era encontrar su destino propio, no uno cualquiera, y vivirlo por entero, hasta el final. toda otra cosa era quedarse a mitad del camino, era retroceder a refugiarse en el ideal de la colectividad, era adaptación y miedo a la propia individualidad interior. Esta nueva imagen se alzó ya claramente ante mí, terrible y sagrada, mil veces vislumbradas, quizás expresada ya alguna vez; pero solo ahora vivida. Yo era un impulso de la naturaleza, un impulso hacia lo incierto, quizá hacia lo nuevo, quizá hacia nada, y mi oficio era tan sólo dejar actuar ere impulso, nacido en las profundidades primordiales, sentir en mí su voluntad y hacerlo mío por entero. Esto, y sólo esto, era mi oficio.
Ya había probado a fondo la soledad. Pero ahora presentía una soledad aún más profunda, y la presentía inevitable.

Más textos de Hermann Hesse aquí

8/3/10

Les limites de l'âme - Heraclite

Heraclite (VI Siècle av. J.C., Grèce antique)
Texte en français y español

Français
Fragment 45:

Tu ne trouveras pas les limites de l'âme, même parcourant toutes les routes, tant elle a un discours profond.


Español
Fragmento 45: 

Por mucho que busques y aunque recorras todos los caminos, jamás encontrarás los límites del alma, tan grande es su medida.

5/2/10

Unicité de la personne humaine - Michel Houellebecq


Plateforme (2002)
Michel Houellebecq (La Réunion, 1958)

Texte en français, català y español 

Français
Il est faux de prétendre que les êtres humains sont uniques, qu'ils portent en eux une singularité irremplaçable ; en ce qui me concerne, en tout cas, je ne percevais aucune trace de cette singularité. C'est en vain, le plus souvent, qu'on s'épuise à distinguer des destins individuels, des caractères. En somme l'idée d'unicité de la personne humaine n'est qu'une pompeuse absurdité. On se souvient de sa propre vie, écrit quelque part Schopenhauer, un peu plus que d'un roman qu'on aurait lu par le passé. Oui, c'est cela : un peu plus seulement.

Català 
És fals pretendre que els éssers humans siguin únics, que portin dins una singularitat irreemplaçable; pel què fa a mi, en tot cas, no podia percebre cap traça d'aquesta singularitat. Sol ser en va que un s'esgoti intentant distingir destins individuals, caràcters. La idea de la unicitat de la persona no deixa de ser una pomposa absurditat. Podem recordar la nostra pròpia vida, escrivia Schopenhauer en algun lloc, una mica més que una novel·la que hàgim llegit. Sí, això és: només una mica més. 

Español
Es falso que los seres humanos sean únicos, que lleven dentro de sí una singularidad irreemplazable; en lo que a mi concierne no percibía la menor huella de tal singularidad. Lo más normal es que uno se agote en vano intentando distinguir destinos individuales, caracteres. La idea de la unicidad de la persona solo es un pomposo absurdo. Schopenhauer escribió en alguna parte que uno se acuerda de su propia vida un poco más que de una novela que haya leido. Sí, eso es: solamente un poco más.

13/2/09

La romana - Alberto Moravia


La romana (1947)
Alberto Moravia (Roma 1907 - 1990)

"En seguida, un lejano rumor de la ciudad, o bien el crujido de un mueble en mi cuarto me daban una sensación absurda y casi delirante de mi presencia. Me decía: "Yo estoy aquí y podría estar en cualquier parte... y podría estar mil años antes, o después... y podría ser negra o vieja o rubia o chica..." Pensaba que había salido de una oscuridad sin fin y que pronto volvería a otra oscuridad igualmente ilimitada, y que mi breve paso habría estado marcado tan sólo por actos absurdos y casuales. Comprendía entonces que mi angustía no era debida a las cosas que hacía, sino más profundamente, al mero hecho de vivir, que no era ni malo ni bueno, sino sólo doloroso e insensato."

Más textos de Alberto Moravia aquí

Alberto Moravia en La romana es quien escribe este fragmento de angustia "por el mero hecho de vivir", en palabras de su protagonista Adriana. A lo largo de la novela, como en tantas otras de esta época existencialista, podemos deducir una sociedad que padece de indiferencia con todos y con todo, incluso con la propia existancia. Es impactante que quien llegue a estas deducciones sea una joven inocente y optimista que se ve arrojada a la prostitución, un paso que sin duda es trágico, pero enmarcado en el sentido de la vida, no es más que algo absurdo y casual para Adriana. ¿Cuántas personas llegan a estas reflexiones, que por parecer obvias no son menos importantes? ¿Y cuántas serían capaces de hacerlas en tal situación? Moravia nos ofrece una novela para aprender, una novela vitalista y una Adriana a la que jamás olvidaréis...